Pijn is niet enkel zeer vervelend, het is ook een signaal dat iets in je lichaam niet is zoals het hoort te zijn. Wanneer pijn te lang blijft aanhouden, verlies je vaak de moed en het vertrouwen in je eigen lichaam. Hierdoor kan je dan in een negatieve spiraal terechtkomen waardoor je jezelf meer gaat focussen op je probleem in plaats van jezelf kansen te geven.
Wat kunnen we doen?
Om je pijn te begrijpen
is het belangrijk te beseffen hoe het zenuwstelsel in mekaar zit
Het zenuwstelsel
Het zenuwstelsel is een zeer wijd vertakt stelsel van zenuwbanen en sensoren in het lichaam.
Ze zijn aangesloten
op het ruggenmerg dat door de ruggenwervelkolom loopt.
Je kan het vergelijken met de elektriciteitsvoorziening in je lichaam. Niets kan functioneren zonder de “stroom” uit het netwerk.
Die stroom loopt in twee richtingen.
is het belangrijk te beseffen hoe het zenuwstelsel in mekaar zit
Het zenuwstelsel
Het zenuwstelsel is een zeer wijd vertakt stelsel van zenuwbanen en sensoren in het lichaam.
Ze zijn aangesloten
op het ruggenmerg dat door de ruggenwervelkolom loopt.
Je kan het vergelijken met de elektriciteitsvoorziening in je lichaam. Niets kan functioneren zonder de “stroom” uit het netwerk.
- Je hersenen sturen
onbewuste, reflexmatige prikkels
naar je organen,
en bewuste prikkels
je huid voor bv kippevel,
je ogen om te knipperen, …
en bewuste prikkels
om de spieren te doen samentrekken met beweging tot gevolg.
Er wordt ook heel wat informatie van buitenaf naar je hersenen gebracht . Je voelt kou of warmte op je huid, een prikkel door aanraking, beelden komen via je netvlies binnen.
Al die informatie komt via huid en zintuigen binnen en worden in je hersenen verwerkt.
Je ogen zijn dus meer dan een camera die beelden vastlegt.
Je handen weten pas wat ze voelen wanneer je hersenen erbij betrokken zijn.
Het werkt als een computer en bezit overlevingsprogramma’s die bij gevaar automatisch ingeschakeld worden.
Hoe verloopt ons denken?
Denken verloopt via het zenuwstelsel.
Hoe verloopt ons denken?
Denken verloopt via het zenuwstelsel.
Je kan het vergelijken met een wegennet,
met grote autostrades waarlangs informatie binnenkomt
met grote autostrades waarlangs informatie binnenkomt
en dan kleinere wegen,
steeds kleiner en fijner
naar elke cel.
We hebben een oneindige hoeveelheid hersencellen en onwaarschijnlijk veel zenuwcellen.
Vanuit die zenuwcellen zijn er oneindig veel wegen mogelijk.
Je leert bewust en onbewust. Je leert verschillende wegen kiezen.
In het begin, de eerste keer, wanneer je iets nieuws leert, verloopt het vaak wat stroef.
Je leert bewust en onbewust. Je leert verschillende wegen kiezen.
In het begin, de eerste keer, wanneer je iets nieuws leert, verloopt het vaak wat stroef.
De tweede keer zal het al iets vlotter gaan,
en vlotter.
Wanneer je de weg veel gebruikt zal dit als het ware een gewoonte worden. Je doet het vanzelf, hoeft er niet bij na te denken. Het lijkt wel alsof de weg wat uitgesleten geraakt, waardoor je er zelfs na verloop van tijd nog moeilijk uit geraakt.
Het kan dan soms zelfs gebeuren dat je de weg reeds aan het volgen bent voor je het goed en wel beseft, ook al besliste je die dag eens een andere route te nemen.
We hebben dus een oneindigheid aan wegen te beschikking. Het is onmogelijk om alle wegen ter kennen maar in principe zijn alle wegen mogelijk.
Je aard,
je karakter,
de omstandigheden (waar je geboren bent),
je ouders
en opvoeders,…
bepalen mee welke wegen je volgt.
Ze wijzen je wegen aan.
Ook herinneringen zijn bepalend voor welke weg je denken uitgaat.
Hoe werkt dat met die herinneringen?
Elke cel die we in ons lichaam dragen is een hologram van ons hele zijn. Alles wat we ooit hebben meegemaakt, of het nu om een slag, een duw of een aai gaat, zit in de herinnering opgeslagen.
Slagen of strelingen worden door de cellen ervaren en doorgestuurd naar de hersenen.
Ook herinneringen zijn bepalend voor welke weg je denken uitgaat.
Hoe werkt dat met die herinneringen?
Elke cel die we in ons lichaam dragen is een hologram van ons hele zijn. Alles wat we ooit hebben meegemaakt, of het nu om een slag, een duw of een aai gaat, zit in de herinnering opgeslagen.
Slagen of strelingen worden door de cellen ervaren en doorgestuurd naar de hersenen.
Het gaat om subjectieve ervaringen, dingen die je voelt.
Dit voelen wordt geregistreerd in onze rechter hersenhelft,
dus de gevoelszijde.
Die plakt er bij wijze van spreken een etiket op: goed, niet goed, aangenaam, niet aangenaam.
Dit etiket wordt in de herinneringenbank opgeborgen.
Wanneer je daarna in een gelijkaardige situatie terechtkomt, zal je rechter hersenhelft dit etiket bovenhalen en geeft je een gelijkaardig gevoel als in de voorgaande situatie.
Of die situatie gelijkaardig is of niet wordt bepaald door omstandigheden: dingen die je op dat moment zag, rook, voelde….
Wanneer je daarna in een gelijkaardige situatie terechtkomt, zal je rechter hersenhelft dit etiket bovenhalen en geeft je een gelijkaardig gevoel als in de voorgaande situatie.
Of die situatie gelijkaardig is of niet wordt bepaald door omstandigheden: dingen die je op dat moment zag, rook, voelde….
Voorbeeld
-Je bent ooit gebeten door een Deens dog. Elke volgende keer dat je een Deense dog tegenkomt zal die onaangename ervaring naar boven gehaald worden,
waardoor je bang of op je hoede zal zijn.
-Je hebt als kind een ernstige val gemaakt in de sneeuw.
De sneeuw zal dan de komende jaren
een vervelend gevoel bij je oproepen.
-Die lieve juffrouw in de eerste kleuterklas
kan bepalend zijn voor de rest van je schoolloopbaan.
Soms herinneren we ons die oorspronkelijke situatie nog maar meestal zijn we er ons niet eens van bewust welk voorval er voor die indruk zorgde, want al onze herinneringen zitten ver weg en onbewust opgeslagen: zowel de ingrijpende als de schijnbaar banale.
Onze rechterhersenhelft doet zijn werk en stuurt de informatie naar je lichaam door.
Welk gevoel er naar boven wordt gehaald, bepaalt hoe we ons gedragen of reageren in een bepaalde situatie. Het is te vergelijken met de naald van een oude grammofoonplaat die steeds opnieuw door dezelfde groeve loopt en dus steeds dezelfde muziek weergeeft.
Zonder dat we het goed beseffen reageren onze cellen dus volgens de manier waarop ze geprogrammeerd zijn.
Je cellen bepalen wie je bent en kunnen zorgen voor
een vrolijk karakter, winterblues,
vermoeidheid,
afkeer van school,
genieten,
angst voor spinnen,
keelpijn,
hoofdpijn, pijnlijke maandstonden,….
Welke plaats heeft pijn in dat verhaal?
Welke plaats heeft pijn in dat verhaal?
Normaal gesproken ontstaat er pijn wanneer er een beschadiging aan het lichaam optreedt. Het is bedoeld als een natuurlijk beschermingsmechanisme van het lichaam. Door de pijn wordt het lichaam gewaarschuwd voor gevaar en kan het hier gepast op reageren. Deze gevaarboodschap kan het gevolg zijn van verschillende prikkels zoals mechanische druk, temperatuur of een zuur.
Ons lichaam bezit heel wat sensoren. Ze staan aan het begin van de pijnverwerking.
Sensoren bevinden zich op veel plaatsen in het lichaam en vangen prikkels op. De hoeveelheid is afhankelijk van de plaats op het lichaam. Op de rug bijvoorbeeld is dat beduidend minder dan in de handpalm of de voetzool. Warmte en koude worden in de huid waargenomen via warmte- en koudepunten. De koudepunten liggen oppervlakkiger dan de warmtepunten.
Door mechanische prikkels wordt de bloedcirculatie geactiveerd. Denk maar aan de sauna of baden ... Lauw water geeft geen prikkeling aan de huid. Vandaar dat lauwe baden kalmerend werken.
Via verschillende sensoren in de huid wordt pijn en druk geregistreerd. Ze zijn niet enkel een waarschuwingssysteem maar zorgen ook voor de reflexen. Aandoeningen van bepaalde organen kunnen zich verraden op bepaalde zones op de huid. Er bestaat een verband tussen bepaalde gevoelige zones in de huid en een gestoorde orgaanwerking.
Ons lichaam bezit heel wat sensoren. Ze staan aan het begin van de pijnverwerking.
Door mechanische prikkels wordt de bloedcirculatie geactiveerd. Denk maar aan de sauna of baden ... Lauw water geeft geen prikkeling aan de huid. Vandaar dat lauwe baden kalmerend werken.
Via verschillende sensoren in de huid wordt pijn en druk geregistreerd. Ze zijn niet enkel een waarschuwingssysteem maar zorgen ook voor de reflexen. Aandoeningen van bepaalde organen kunnen zich verraden op bepaalde zones op de huid. Er bestaat een verband tussen bepaalde gevoelige zones in de huid en een gestoorde orgaanwerking.
Van sensor naar zenuw
Verschillende pijnsensoren staan in verbinding met een zenuw. Iedere zenuw bevat een reeks sensoren. De sensoren kunnen bedreigende prikkels doorsturen naar de zenuw door hun poorten te openen. De prikkels worden door de poort naar de zenuw gestuurd in de vorm van elektrisch geladen deeltjes.
Iedere sensor die opengaat betekent meer elektrische geladen deeltjes die in de zenuw terechtkomen, wat betekent dat de zenuw een klein beetje meer geactiveerd wordt. Door opening van meerdere poorten stapelt de zenuw elektrische ladingen op totdat er voldoende lading aanwezig is om een gevaarsboodschap te versturen naar het ruggenmerg en richting hersenen. De elektrische lading loopt dan als een vuurtje door de zenuwbaan.
Van zenuwbaan naar ruggenmerg.
Wanneer er voldoende sensoren hun elektrische lading in de zenuw hebben doorgelaten,
begint er een signaal door de zenuw te lopen. Dit signaal gaat naar het ruggenmerg.
Net voor de zenuw het ruggenmerg binnen komt vertoont die een kleine verdikking, die de kern van de zenuw bevat.
Deze verdikking wordt het achterste ganglion van het ruggenmerg genoemd.
Hier wordt het signaal verzameld en geëvalueerd. Op deze plaats wordt besloten of het nodig is dat het binnengekomen signaal, de gevaarboodschap wordt doorgestuurd naar de hersenen of niet.
Vervolgens komt de zenuw weer bij een poort uit, nu in het ruggenmerg gelegen. Dit is de poort tot de volgende zenuw, die naar de hersenen gaat. Deze zenuw wordt ook wel boodschapperszenuw genoemd. Verschillende zenuwen die vanuit het lichaam naar het ruggenmerg lopen, staan in verbinding met één boodschapperszenuw, die naar de hersenen gaat.
Ook bij deze poort kan de gevaarboodschap pas worden doorgestuurd als de samenkomende signalen vanuit het lichaam sterk genoeg zijn. Het signaal wordt hier echter niet doorgegeven met behulp van elektrisch geladen deeltjes, maar de prikkels worden omgezet in chemische stoffen.
De boodschapperszenuw heeft sensoren voor deze stoffen. Deze chemische stoffen moeten als het ware als puzzelstukjes op de sensoren passen. Wanneer er voldoende puzzelstukjes passen, kan de poort worden geopend en het signaal weer worden doorgegeven naar de hersenen.
Vervolgens komt de zenuw weer bij een poort uit, nu in het ruggenmerg gelegen. Dit is de poort tot de volgende zenuw, die naar de hersenen gaat. Deze zenuw wordt ook wel boodschapperszenuw genoemd. Verschillende zenuwen die vanuit het lichaam naar het ruggenmerg lopen, staan in verbinding met één boodschapperszenuw, die naar de hersenen gaat.
Ook bij deze poort kan de gevaarboodschap pas worden doorgestuurd als de samenkomende signalen vanuit het lichaam sterk genoeg zijn. Het signaal wordt hier echter niet doorgegeven met behulp van elektrisch geladen deeltjes, maar de prikkels worden omgezet in chemische stoffen.
De boodschapperszenuw heeft sensoren voor deze stoffen. Deze chemische stoffen moeten als het ware als puzzelstukjes op de sensoren passen. Wanneer er voldoende puzzelstukjes passen, kan de poort worden geopend en het signaal weer worden doorgegeven naar de hersenen.
De gevaarboodschap gaat door richting hersenen.
Of het zover komt dat de boodschap naar de hersenen wordt doorgestuurd,
is van verschillende factoren afhankelijk.
Veel wordt bepaald door de toestand van de synaps ( de poort tussen de in het ruggenmerg toekomende zenuw en de boodschapperszenuw.), die we voor de duidelijkheid even vergelijken met een regionaal postkantoor.
In een postkantoor verandert de inkomende, maar ook de vertrekkende informatie constant.
Welke informatie vanuit het regionaal postkantoor vertrekt, wordt in belangrijke mate bepaald door het centrale postkantoor, de hersenen. Zo kan het centrale postkantoor beslissen dat er tijdelijk geen post vanuit het regionale postkantoor mag vertrekken. In dat geval komt er in het regionale postkantoor wel informatie binnen ( de boodschap komt wel aan in het ruggenmerg) maar blijft daar liggen en wordt niet verder doorgegeven. Of de post wel of niet wordt doorgestuurd, heeft te maken met wat er op alle andere postkantoren gebeurt.
We kunnen immers maar één ding tegelijk ervaren.
We kunnen immers maar één ding tegelijk ervaren.
We kunnen bijvoorbeeld als we aan het eten zijn
niet tegelijkertijd proeven hoe het eten smaakt,
niet tegelijkertijd proeven hoe het eten smaakt,
onze voeten voelen,
jeuk op het hoofd hebben
en het licht zien branden.
Het zenuwstelsel maakt continu een selectie voor tientallen tegelijk binnenkomende prikkels.
De selectie wordt gemaakt op basis van emoties, ervaringen…
Het is van belang te beseffen dat wanneer de gevaarboodschap tot in de hersenen is geraakt,
Het is van belang te beseffen dat wanneer de gevaarboodschap tot in de hersenen is geraakt,
er nog steeds geen sprake is van pijnervaring door de persoon. Pas wanneer de hersenen de boodschap hebben verwerkt en hebben besloten dat pijn het gepaste gevolg is voor deze gevaarboodschap, dan ervaart het individu pijn.
Het is aan de hersenen om te oordelen
Men ervaart dus pas pijn wanneer de hersenen hebben besloten dat pijn het gepaste gevolg voor deze gevaarboodschap is. De hersenen hebben meerdere mogelijkheden om te regeren op de inkomende boodschappen. Dit betekent dat ons lichaam een zeer krachtig intern controlesysteem bezit dat de pijnmechanismen kan controleren
Deze beïnvloeding vanuit de hersenen kan plaats vinden op de verschillende plekken van het pijnverwerkingsstelsel waar de signalen verzameld of overgebracht worden; zoals het ganglion of de synaps in het ruggenmerg.
De hersenen kunnen oordelen dat het voor uw eigen veiligheid het beste is om de gevoeligheid van de sensoren te verhogen (waardoor u bijvoorbeeld sneller pijn zal ervaren). Maar de gevoeligheid kan ook verlaagd worden, waardoor u minder snel pijn ervaart.
Wanneer pijn in de hersenen is aangekomen, volgt er altijd een reactie.
Je kan pijn dus eigenlijk vergelijken met een brandalarm. Je hoort een brandalarm, dus via je oren ontvangen de hersenen een alarmsignaal. Je hersenen zullen vervolgens bepalen of je in gevaar bent of niet. Ze evalueren de boodschap om dan vervolgens de gepaste reactie te geven. Een gepaste reactie kan zijn: verhoogde hartslag, meer bloed naar de spieren om harder te vechten of te sneller vluchten. Al deze reacties zijn bedoeld om je weer in veiligheid te brengen.
Stel echter dat in de afgelopen weken het brandalarm om de haverklap afging. Telkens opnieuw worden de voorbereidingen getroffen om te vechten of te vluchten en telkens krijg je te horen dat het loos alarm was. Na verloop van tijd zullen je hersenen anders gaan reageren en geen vecht of vluchtreactie inzetten. Wanneer er wel een brand geweest is zullen je hersenen reageren volgens herinnering. In dit geval zal de reactie veel heftiger zijn, zowel fysiek (hartkloppingen, zweten), als psychologisch (angst, bezorgdheid).
De gevoeligheid van het zenuwstelsel voor de gevaarboodschap verandert voortdurend
Iedere zenuw is, zoals reeds gezegd, verbonden met een aantal sensoren. De hersenen zelf kunnen bepalen of het beter is voor het lichaam om minder sensoren aan te maken zodat de gevoeligheid daalt. Goed nieuws toch wanneer u aanhoudend pijn ervaart. Het komt er dus op aan de hersenen zover te krijgen dat ze minder sensoren aanmaken. De hersenen kunnen ook de pijngevoeligheid van de sensoren aanpassen.
De reactie op pijn is dus te vergelijken met een inbraakalarm. Je kan zelf bepalen hoe gevoelig die wordt afgesteld. Je kan ze laten reageren wanneer er iemand aan de deurklink komt of wanneer er iemand te dicht bij het huis komt.
Bovendien is uw lichaam één groot bouwwerf van cellen. Cellen worden doorlopend vervangen door nieuwe. Elke cel heeft zijn eigen levensduur. De cellen die de prikkels van pijn registreren leven slechts enkele dagen. Na een paar dagen worden ze vervangen door nieuwe. De gevoeligheid voor pijn verandert dus doorlopend. Ook dit gegeven kan je moed geven om door te gaan.
De gevoeligheid van je pijnreactie en de hoeveelheid sensoren die worden aangemaakt,hangt af van de fase in je leven, van wat je hebt meegemaakt de afgelopen periode… Wanneer er pas werd ingebroken, of er zijn veel inbraken in de buurt, dan zal je alertheid vergroten.
De emoties die je voelt, je herinneringen,...Op basis van deze factoren versterken of verzwakken je hersenen de pijn reactie.
Het verzwakken van de gevaarboodschap.
Elke mens heeft een geniale eigen ingebouwde alchemist. De stoffen die door die eigen alchemist worden aangemaakt zijn zeer krachtig. Het systeem dat het pijnsignaal kan verzwakken is minstens 60 maal krachtiger dan gelijk welke pijnstiller. Dit betekent dat je best zelf in staat bent om de pijn die je ervaart te verzachten. De stoffen waarmee de eigen innerlijke alchemist werkt zijn hormonen. Het pijn controlesysteem is in staat om via hormonen de sensoren zodanig te activeren dat de pijnboodschappen de zenuwen verlaten in plaats van binnen te treden. Dit is eigenlijk een onderdeel van ons overlevingsmechanisme. Wanneer een soldaat door een kogel geraakt wordt, wordt het pijncontrolesysteem van het lichaam ingeschakeld waardoor hij op dat moment geen pijn voelt en de mogelijkheid krijgt om uit die benarde situatie weg te geraken. Bij gezonde mensen wordt dit systeem ook actief bij beweging. De pijndrempel van iemand die in beweging is, is dus hoger dan in rust. Een wielrenner die valt zal minder pijn ervaren. De pijn kan dan vaak pas opzetten bij de aankomst.
Het versterken van de gevaarsboodschap door de hersenen, dus een overgevoeligheid voor pijn.
Het zenuwstelsel kan ook juist extra gevoelig worden voor prikkels. Dit gebeurt bijvoorbeeld bij acute pijn. Wanneer u een spier scheurt, zal daardoor een blijvende pijnprikkel middels signalen naar het ruggenmerg gaan. Deze prikkels komen steeds op dezelfde plaats in het ruggenmerg aan, waardoor de boodschapperzenuwen (die de inkomende pijnboodschap vanuit het ruggenmerg doorsturen naar de hersenen) zich aanpassen aan de acute situatie. Wanneer de boodschap telkens opnieuw herhaald wordt, zal de innerlijke alchimist gemakkelijker boodschappen naar de hersenen doorsturen.
De boodschapperzenuwen worden al na enkele seconden alerter. Dat betekent dat prikkels in de spier die voorheen net niet pijnlijk waren nu toch pijnlijk worden, want ze worden door de boodschapperzenuwen nu wel doorgestuurd naar de hersenen. Het alarmsysteem van uw lichaam is alerter dan normaal! Er staat een versterker op uw alarmsysteem!
Eigenlijk betekent dit dat uw hersenen op zo’n moment bedrogen worden. De hersenen krijgen immers pijnboodschappen als gevolg van prikkels die normaal geen pijn veroorzaken, bijvoorbeeld een lichte druk in het gebied van de gescheurde spier kan al heel erg pijnlijk zijn. Bekijk het vanaf de goede kant: dit mechanisme is er om het lichaam te beschermen.
Doordat de minste actie van de gescheurde spier pijn veroorzaakt, gaat men de spier en bewegingen ontzien, wat tijdelijk aangewezen is om het genezingsproces mogelijk te maken. Het is goed om te beseffen dat, wanneer de pijn aanhoudt, de pijn die u ervaart niet ingebeeld is maar wel degelijk ‘echte pijn’ is, en dat het mechanisme dat aan de basis van de pijngewaarwording ligt iets anders is dan normaal. Een overgeactiveerd pijngewaarwordingssysteem is te vergelijken met een Ferrarimotor in een Opel Corsa. Zelfs bij lichte druk op het gaspedaal schiet de wagen als een speer vooruit. Zoals gezegd kunnen ook de gevolgen van pijn de gewaarwording van pijn zeer versterken. Een professionele vioolspeler, voor wie zijn handen en vingers een waardevol bezit zijn, snijdt zijn vinger aan een stukje papier. Hij zal een opmerkelijke vergrote pijnervaring hebben omdat de snee in zijn vinger grote gevolgen heeft voor zijn beroep.
Bij chronische pijn is het zenuwstelsel overgevoelig.
Wat chronische pijn zo typeert is uiteraard dat het zenuwstelsel over de hele lijn overgevoelig is. Bij een snede in je vinger of een scheur in de spier wordt het zenuwstelsel gevoeliger rond die gekwetste zone, bij chronische pijn wordt het gehele lichaam overgevoelig.
Chronische pijn kenmerkt zich door:
-de lange duur van de pijn.
Wanneer er een fysieke beschadiging zou zijn, dan zou die al reeds lange tijd hersteld zijn.
-de plaats van de pijn of gevoeligheid kan veranderen.
-de mate waarin de pijn wordt ervaren verandert van dag tot dag en van uur tot uur.
-al bij lichte prikkels wordt pijn ervaren.
Vergeet de vergelijking met het inbraakalarm niet!!!
Een inbraakalarm dient om te verwittigen wanneer er een inbreker het huis probeert binnen te komen. Wanneer het alarm afgaat probeert er waarschijnlijk iemand binnen te geraken. Wanneer het alarm steeds afgaat wanneer er iets beweegt of een kat rond het huis sluipt ,.. dan is de installatie niet goed afgesteld en dient men daaraan te werken. het zenuwstelsel kan overgevoelig zijn afgesteld in het gehele lichaam maar ook plaatselijk.De pijn kan ontstaan door te bewegen, maar ook zonder enig aanwijsbare reden.
Wat gaat er fout wanneer het zenuwstelsel overgevoelig is?
-Bij overgevoeligheid is het aantal sensoren per zenuwcel groter dan bij anderen.
-De poorten die de prikkel doorlaten blijven veel langer open staan.
-De gevaarboodschappen ter hoogte van het ruggenmerg worden versterkt, dus sterker doorgegeven aan de hersenen. Terwijl het ruggenmerg normaal gesproken een goede filter vormt voor gevaarboodschappen worden ze nu minder tegengehouden.
-Het krachtig pijnstillend systeem van het zenuwstelsel werkt niet naar behoren.
-Alle gevaarboodschappen worden door de hersenen als zeer ernstig genomen.
Dit alles is het gevolg van de aandacht die de pijn krijgt doordat men vaak blijft doorzoeken naar mogelijke oorzaken en zich steeds meer zorgen over maakt.
Waarom ontstaat overgevoeligheid bij de ene persoon wel en bij de andere niet?
Of er een overgevoeligheid ontstaat hangt af van de pijnklachten waarmee de gevoeligheid is gestart. Een zwaar langdurig rugletsel lokt vaker een overgevoeligheid uit dan een blauwe plek.
Het hang ook een beetje van de aanleg af.
Een overgevoeligheid wordt ook vaak uitgelokt door de manier waarop men met pijn omgaat, dus de algemene houding tegenover pijn en klachten of een probleem in het algemeen.
Uiteraard is het laatste punt van groot belang omdat we hierop de grootste invloed kunnen uitoefenen.
Welke factoren kunnen een overgevoeligheid in de hand werken?
Of men overgevoelig wordt aan pijn, de pijn chronisch wordt of chronisch blijft hangt af van verschillende factoren. Deze blijken zeer sterk af te hangen van persoon tot persoon.
-Moeilijk kunnen ontspannen en de dus ook de spieren blijvend onder spanning houden blijkt sterk samen te hangen met chronische pijn.
-Wanneer de lichamelijke conditie verslechterd, komt men moeilijker tot beweging en dit verzwakt de conditie van de spieren en het zenuwstelsel. De voeling met het lichaam en de leiding over het zenuwstelsel verminderen.
-Negatieve emoties hebben een nefaste invloed op de samenwerking van lichaam en geest.
-Angst om te bewegen bijvoorbeeld door de pijn.
-Stress door de lat te hoog te leggen.
-Opkroppen van angst, verdriet of woede.
-Overbelasting, altijd maar blijven doorgaan en niet luisteren naar de signalen die je lichaam geeft.
-Teveel aandacht geven aan pijn.
Wat kunnen we wel doen?
Het is van belang te beseffen dat er uit de negatieve spiraal moet uitgestapt worden!
Eens is vastgesteld dat er geen lichamelijke oorzaak is, stop dan met zoeken. Stop ook met je er druk over te maken dat mensen in je omgeving zouden kunnen denken (of dat effectief ook doen) dat het gewoon “tussen je oren zit”. Ze begrijpen eigenlijk niet goed wat er aan de hand is. Uiteraard zit het tussen je oren, maar dan vooral letterlijk. Toch is er wetenschappelijk bewezen dat het zenuwstelsel echt overbelast is en dat het feedbacksysteem in je lichaam weer op punt moet gezet worden.
De pijnklachten hebben wel degelijk een biologische oorzaak.
Ga na wat je pijnklachten verergert.
In welke situatie bevond je je op dat moment?
Wat werd er toen van jou verwacht of wat verwachtte je zelf?
Waren er sterke emoties op het ogenblik dat de pijn weer toenam of opstak.
Een goed hulpmiddel is hiervoor een dagboek aan te leggen waarin je opschrijft op welk tijdstip je de pijn voelde toenemen of opkomen. Waren er conflicten of spanningen.
Door het in kaart brengen van de pijn kan je verbanden zien en weet je waaraan je kan werken.
Probeer je aandacht te verplaatsen.
Hoe meer de aandacht op de pijn gericht is, hoe meer pijn je zal voelen.
Denk maar aan de fietser die tijdens zijn val geen tijd heeft om pijn te voelen maar volledig gefocust is op de wedstrijd.
Dit stuk is waarschijnlijk gemakkelijker gezegd dan gedaan.
Toch kunnen je gedachten getraind worden.
Meestal verloopt het traject van ons denken automatisch. Het lijkt wel alsof we slapend of geblinddoekt door het leven gaan. We sloffen, stappen of lopen onze dagdagelijkse trajecten. Wanneer we pas geboren zijn, wordt er volop aan het wegennet gewerkt. De hele tijd door worden we aangeleerd bepaalde trajecten af te leggen.
Zo leer je de wegen gebruiken van bijvoorbeeld een taal. Uiteraard neem je die wegen die men je leert te nemen. Ook dat traject verloopt in fasen. Buiten het traject dat men je leert afleggen zijn er uiteraard nog vele wegen mogelijk, maar vermits je ze niet allemaal tegelijk kan nemen, oefen je vooral de aangeleerde, gekende trajecten. Alle andere wegen blijven ongebruikt. Kies je er nadien voor om toch eens een ander traject te volgen, een andere taal te leren, dan zoek je waar die weg ligt en eens je die weg gevonden hebt, leer je hem gebruiken.
We mogen echter niet vergeten dat in oorsprong alle wegen mogelijk zijn en in principe ook mogelijk blijven. Wanneer er een weg al lang verkommerd bijligt, zal dat net iets moeilijker zijn.
Bewust op pad gaan
Wanneer we ons bewust zijn van dit oneindige wegennet en de manier waarop we het gebruiken, dan opent zich een nieuwe wereld. We moeten ontwaken, en beseffen dat we bewust op pad kunnen gaan.
Eens het besef dat we als een slaapwandelaar rondlopen er is, kunnen we er in oefenen om de trajecten nu “wakker” af te leggen. Wanneer we onze ogen openen dienen we eerst eens rond te kijken waar we nu al die tijd naartoe hebben gesloft. Waar bevind ik mij en geniet ik nog steeds van dat uitzicht? Wil ik ergens naartoe? Zijn er trajecten die aan vernieuwing toe zijn? Soms is het heel moeilijk om van een bepaalde weg af te geraken.
Soms is hij zelfs zo uitgesleten en is de gleuf zo diep dat je er volledig in verdwijnt.
Dan heb je misschien wat hulp nodig om er uit te geraken.
Je stormt meestal blind, en als een razende, voortgedreven door je herinneringen, alsof een hevige wind je voortdrijft, over de weg en neemt daarbij wegen die je misschien helemaal niet uitwilt.
Even afstand nemen
Wanneer we nu ons leven eens van op een afstand gaan bekijken. Hoe voel ik mij nu?
In welke situatie bevind ik mij?
Hoe zijn de omstandigheden? Wat maakt mij nu juist boos of blij?
Wat is het juist dat voor pijn zorgt? Dan zullen we dit “gevoel” verstandelijk gaan bekijken. Hiervoor gebruiken we onze linkerhersenhelft en die geeft objectieve informatie.
Deze verstandelijke benadering laat je feilloos zien of je gevoel terecht is of niet.
Vanaf dat ogenblik kan je eraan werken om het gevoel los te koppelen van de omstandigheden of los te maken van de “eerste belangrijke indruk”. Je wist bij wijze van spreke de oude patronen of brengt ze onder in het vak: niet meer nodig.
Zoek balans in je activiteiten
teveel activiteiten plannen kan vermoeiend zijn en stress opleveren maar te weinig activiteiten geven de mogelijkheid om alle aandacht op pijn te richten. Zoek dus naar voldoende afwisseling en leer je aandacht te verleggen; Zo maak je het voor jezelf gemakkelijker om je aandacht onder jouw hoede te houden.
Wanneer er dan toch een drukke dag tussen zit, zorg dan voor voldoende tegengewicht, en neem tijd om te rusten, te herstellen.
Probeer binnen je mogelijkheden toch zoveel mogelijk te bewegen.
Bewegen is essentieel voor een goede gezondheid. Het is dan ook de enige manier om je spieren en gewrichten in goede conditie te houden.
Bewegen houdt je spieren en pezen gezond, stimuleert de doorbloeding en sterkt het zenuwstelsel. Bovendien verbetert het de coördinatie tussen lichaam en geest. Je vergroot je feedbacksysteem.
Let er wel goed op dat je je eigen grenzen respecteert!!!
Werk eraan om negatieve gedachten te vermijden.
Nu denkt u misschien: ‘Zie je wel, zit het toch weer tussen de oren’. Maar het is niet meer van deze tijd om te denken dat lichaam en geest gescheiden zijn. De mens is een eenheid van biologische, psychische en sociale factoren. Dit is niet los van elkaar te zien. Bij stress kunnen er bepaalde stoffen in het lichaam vrijkomen die de overgevoeligheid van het zenuwstelsel versterken. Merk je dat je vaak negatieve gedachten ervaart, bijvoorbeeld omdat u zich zorgen maakt over uw werk of toekomst, dan kan het verstandig zijn daaraan te werken. Een deskundige buitenstaander kan u helpen uw gedachten op een rij zetten. Hierdoor wordt duidelijk waar u vastloopt, en wat realistische en onrealistische gedachten zijn. Dit is soms helaas nog een taboe, maar het is niets om u voor te schamen. Er komt soms zoveel op de mensen af tegenwoordig, dat het erg nuttig kan zijn dat iemand eens een overzicht voor u maakt van uw gedachten.
Ontspannen kan je leren. Yoga of relaxatieoefeningen of een massage helpen hierbij.
Wat is dat juist?
Je stelt je heel realistisch en gedetailleerd een bepaalde beweging voor, zonder dat je echt beweegt.
waarom zou je dat doen?
Bewegingsvoorstellingen kunnen het effectief bewegen verfijnen en gemakkelijker maken. In je brein worden namelijk dezelfde gebieden geactiveerd dan wanneer je effectief beweegt. Je traint dus je brein zonder te beweging maar bereid uitgebreid een beweging voor. Deze methode heeft zich al goed bewezen bij mensen met verlammingen. Ze wordt ook bij topsport gebruikt om bewegingen te optimaliseren. Ze helpen om je lichaam beter te sturen. Bovendien kunnen ze je zelfvertrouwen verbeteren en je motivatie versterken.
Hoe doe je dat?
Je gaat liggen of zitten in een rustige gemakkelijke houding.
Sluit je ogen en breng je ademhaling tot rust.
Stel je nu heel gedetailleerd voor hoe je de beweging uitvoert.
Let daarbij wel op volgende zaken:
de duur van de voorstelling moet even lang zijn dan wanneer je ze echt zou uitvoeren.
Verbeeld je alle details, stap voor stap en ook de omgeving waarin je ze uitvoert.
Stel de de beweging volledig waarheidsgetrouw voor.
Dit vraagt uiteraard voldoenden concentratie
oefen niet te lang. Beter verschillende keren per dag dan één keer aan één stuk door.
Het is aan de hersenen om te oordelenMen ervaart dus pas pijn wanneer de hersenen hebben besloten dat pijn het gepaste gevolg voor deze gevaarboodschap is. De hersenen hebben meerdere mogelijkheden om te regeren op de inkomende boodschappen. Dit betekent dat ons lichaam een zeer krachtig intern controlesysteem bezit dat de pijnmechanismen kan controleren
Deze beïnvloeding vanuit de hersenen kan plaats vinden op de verschillende plekken van het pijnverwerkingsstelsel waar de signalen verzameld of overgebracht worden; zoals het ganglion of de synaps in het ruggenmerg.
De hersenen kunnen oordelen dat het voor uw eigen veiligheid het beste is om de gevoeligheid van de sensoren te verhogen (waardoor u bijvoorbeeld sneller pijn zal ervaren). Maar de gevoeligheid kan ook verlaagd worden, waardoor u minder snel pijn ervaart.
Wanneer pijn in de hersenen is aangekomen, volgt er altijd een reactie.
Stel echter dat in de afgelopen weken het brandalarm om de haverklap afging. Telkens opnieuw worden de voorbereidingen getroffen om te vechten of te vluchten en telkens krijg je te horen dat het loos alarm was. Na verloop van tijd zullen je hersenen anders gaan reageren en geen vecht of vluchtreactie inzetten. Wanneer er wel een brand geweest is zullen je hersenen reageren volgens herinnering. In dit geval zal de reactie veel heftiger zijn, zowel fysiek (hartkloppingen, zweten), als psychologisch (angst, bezorgdheid).
De gevoeligheid van het zenuwstelsel voor de gevaarboodschap verandert voortdurend
Iedere zenuw is, zoals reeds gezegd, verbonden met een aantal sensoren. De hersenen zelf kunnen bepalen of het beter is voor het lichaam om minder sensoren aan te maken zodat de gevoeligheid daalt. Goed nieuws toch wanneer u aanhoudend pijn ervaart. Het komt er dus op aan de hersenen zover te krijgen dat ze minder sensoren aanmaken. De hersenen kunnen ook de pijngevoeligheid van de sensoren aanpassen.
De reactie op pijn is dus te vergelijken met een inbraakalarm. Je kan zelf bepalen hoe gevoelig die wordt afgesteld. Je kan ze laten reageren wanneer er iemand aan de deurklink komt of wanneer er iemand te dicht bij het huis komt.
Bovendien is uw lichaam één groot bouwwerf van cellen. Cellen worden doorlopend vervangen door nieuwe. Elke cel heeft zijn eigen levensduur. De cellen die de prikkels van pijn registreren leven slechts enkele dagen. Na een paar dagen worden ze vervangen door nieuwe. De gevoeligheid voor pijn verandert dus doorlopend. Ook dit gegeven kan je moed geven om door te gaan.
De gevoeligheid van je pijnreactie en de hoeveelheid sensoren die worden aangemaakt,hangt af van de fase in je leven, van wat je hebt meegemaakt de afgelopen periode… Wanneer er pas werd ingebroken, of er zijn veel inbraken in de buurt, dan zal je alertheid vergroten.
De emoties die je voelt, je herinneringen,...Op basis van deze factoren versterken of verzwakken je hersenen de pijn reactie.
Het verzwakken van de gevaarboodschap.
Elke mens heeft een geniale eigen ingebouwde alchemist. De stoffen die door die eigen alchemist worden aangemaakt zijn zeer krachtig. Het systeem dat het pijnsignaal kan verzwakken is minstens 60 maal krachtiger dan gelijk welke pijnstiller. Dit betekent dat je best zelf in staat bent om de pijn die je ervaart te verzachten. De stoffen waarmee de eigen innerlijke alchemist werkt zijn hormonen. Het pijn controlesysteem is in staat om via hormonen de sensoren zodanig te activeren dat de pijnboodschappen de zenuwen verlaten in plaats van binnen te treden. Dit is eigenlijk een onderdeel van ons overlevingsmechanisme. Wanneer een soldaat door een kogel geraakt wordt, wordt het pijncontrolesysteem van het lichaam ingeschakeld waardoor hij op dat moment geen pijn voelt en de mogelijkheid krijgt om uit die benarde situatie weg te geraken. Bij gezonde mensen wordt dit systeem ook actief bij beweging. De pijndrempel van iemand die in beweging is, is dus hoger dan in rust. Een wielrenner die valt zal minder pijn ervaren. De pijn kan dan vaak pas opzetten bij de aankomst.
Het versterken van de gevaarsboodschap door de hersenen, dus een overgevoeligheid voor pijn.
Het zenuwstelsel kan ook juist extra gevoelig worden voor prikkels. Dit gebeurt bijvoorbeeld bij acute pijn. Wanneer u een spier scheurt, zal daardoor een blijvende pijnprikkel middels signalen naar het ruggenmerg gaan. Deze prikkels komen steeds op dezelfde plaats in het ruggenmerg aan, waardoor de boodschapperzenuwen (die de inkomende pijnboodschap vanuit het ruggenmerg doorsturen naar de hersenen) zich aanpassen aan de acute situatie. Wanneer de boodschap telkens opnieuw herhaald wordt, zal de innerlijke alchimist gemakkelijker boodschappen naar de hersenen doorsturen.
De boodschapperzenuwen worden al na enkele seconden alerter. Dat betekent dat prikkels in de spier die voorheen net niet pijnlijk waren nu toch pijnlijk worden, want ze worden door de boodschapperzenuwen nu wel doorgestuurd naar de hersenen. Het alarmsysteem van uw lichaam is alerter dan normaal! Er staat een versterker op uw alarmsysteem!
Eigenlijk betekent dit dat uw hersenen op zo’n moment bedrogen worden. De hersenen krijgen immers pijnboodschappen als gevolg van prikkels die normaal geen pijn veroorzaken, bijvoorbeeld een lichte druk in het gebied van de gescheurde spier kan al heel erg pijnlijk zijn. Bekijk het vanaf de goede kant: dit mechanisme is er om het lichaam te beschermen.
Doordat de minste actie van de gescheurde spier pijn veroorzaakt, gaat men de spier en bewegingen ontzien, wat tijdelijk aangewezen is om het genezingsproces mogelijk te maken. Het is goed om te beseffen dat, wanneer de pijn aanhoudt, de pijn die u ervaart niet ingebeeld is maar wel degelijk ‘echte pijn’ is, en dat het mechanisme dat aan de basis van de pijngewaarwording ligt iets anders is dan normaal. Een overgeactiveerd pijngewaarwordingssysteem is te vergelijken met een Ferrarimotor in een Opel Corsa. Zelfs bij lichte druk op het gaspedaal schiet de wagen als een speer vooruit. Zoals gezegd kunnen ook de gevolgen van pijn de gewaarwording van pijn zeer versterken. Een professionele vioolspeler, voor wie zijn handen en vingers een waardevol bezit zijn, snijdt zijn vinger aan een stukje papier. Hij zal een opmerkelijke vergrote pijnervaring hebben omdat de snee in zijn vinger grote gevolgen heeft voor zijn beroep.
Bij chronische pijn is het zenuwstelsel overgevoelig.
Wat chronische pijn zo typeert is uiteraard dat het zenuwstelsel over de hele lijn overgevoelig is. Bij een snede in je vinger of een scheur in de spier wordt het zenuwstelsel gevoeliger rond die gekwetste zone, bij chronische pijn wordt het gehele lichaam overgevoelig.
Chronische pijn kenmerkt zich door:
-de lange duur van de pijn.
Wanneer er een fysieke beschadiging zou zijn, dan zou die al reeds lange tijd hersteld zijn.
-de plaats van de pijn of gevoeligheid kan veranderen.
-de mate waarin de pijn wordt ervaren verandert van dag tot dag en van uur tot uur.
-al bij lichte prikkels wordt pijn ervaren.
Vergeet de vergelijking met het inbraakalarm niet!!!
Een inbraakalarm dient om te verwittigen wanneer er een inbreker het huis probeert binnen te komen. Wanneer het alarm afgaat probeert er waarschijnlijk iemand binnen te geraken. Wanneer het alarm steeds afgaat wanneer er iets beweegt of een kat rond het huis sluipt ,.. dan is de installatie niet goed afgesteld en dient men daaraan te werken. het zenuwstelsel kan overgevoelig zijn afgesteld in het gehele lichaam maar ook plaatselijk.De pijn kan ontstaan door te bewegen, maar ook zonder enig aanwijsbare reden.
Wat gaat er fout wanneer het zenuwstelsel overgevoelig is?
-Bij overgevoeligheid is het aantal sensoren per zenuwcel groter dan bij anderen.
-De poorten die de prikkel doorlaten blijven veel langer open staan.
-De gevaarboodschappen ter hoogte van het ruggenmerg worden versterkt, dus sterker doorgegeven aan de hersenen. Terwijl het ruggenmerg normaal gesproken een goede filter vormt voor gevaarboodschappen worden ze nu minder tegengehouden.
-Het krachtig pijnstillend systeem van het zenuwstelsel werkt niet naar behoren.
-Alle gevaarboodschappen worden door de hersenen als zeer ernstig genomen.
Dit alles is het gevolg van de aandacht die de pijn krijgt doordat men vaak blijft doorzoeken naar mogelijke oorzaken en zich steeds meer zorgen over maakt.
Waarom ontstaat overgevoeligheid bij de ene persoon wel en bij de andere niet?
Of er een overgevoeligheid ontstaat hangt af van de pijnklachten waarmee de gevoeligheid is gestart. Een zwaar langdurig rugletsel lokt vaker een overgevoeligheid uit dan een blauwe plek.
Het hang ook een beetje van de aanleg af.
Een overgevoeligheid wordt ook vaak uitgelokt door de manier waarop men met pijn omgaat, dus de algemene houding tegenover pijn en klachten of een probleem in het algemeen.
Uiteraard is het laatste punt van groot belang omdat we hierop de grootste invloed kunnen uitoefenen.
Welke factoren kunnen een overgevoeligheid in de hand werken?
Of men overgevoelig wordt aan pijn, de pijn chronisch wordt of chronisch blijft hangt af van verschillende factoren. Deze blijken zeer sterk af te hangen van persoon tot persoon.
-Moeilijk kunnen ontspannen en de dus ook de spieren blijvend onder spanning houden blijkt sterk samen te hangen met chronische pijn.
-Wanneer de lichamelijke conditie verslechterd, komt men moeilijker tot beweging en dit verzwakt de conditie van de spieren en het zenuwstelsel. De voeling met het lichaam en de leiding over het zenuwstelsel verminderen.
-Negatieve emoties hebben een nefaste invloed op de samenwerking van lichaam en geest.
-Angst om te bewegen bijvoorbeeld door de pijn.
-Stress door de lat te hoog te leggen.
-Opkroppen van angst, verdriet of woede.
-Overbelasting, altijd maar blijven doorgaan en niet luisteren naar de signalen die je lichaam geeft.
-Teveel aandacht geven aan pijn.
Wat kunnen we wel doen?
Het is van belang te beseffen dat er uit de negatieve spiraal moet uitgestapt worden!
Eens is vastgesteld dat er geen lichamelijke oorzaak is, stop dan met zoeken. Stop ook met je er druk over te maken dat mensen in je omgeving zouden kunnen denken (of dat effectief ook doen) dat het gewoon “tussen je oren zit”. Ze begrijpen eigenlijk niet goed wat er aan de hand is. Uiteraard zit het tussen je oren, maar dan vooral letterlijk. Toch is er wetenschappelijk bewezen dat het zenuwstelsel echt overbelast is en dat het feedbacksysteem in je lichaam weer op punt moet gezet worden.
De pijnklachten hebben wel degelijk een biologische oorzaak.
Ga na wat je pijnklachten verergert.
In welke situatie bevond je je op dat moment?
Wat werd er toen van jou verwacht of wat verwachtte je zelf?
Waren er sterke emoties op het ogenblik dat de pijn weer toenam of opstak.
Een goed hulpmiddel is hiervoor een dagboek aan te leggen waarin je opschrijft op welk tijdstip je de pijn voelde toenemen of opkomen. Waren er conflicten of spanningen.
Door het in kaart brengen van de pijn kan je verbanden zien en weet je waaraan je kan werken.
Probeer je aandacht te verplaatsen.
Hoe meer de aandacht op de pijn gericht is, hoe meer pijn je zal voelen.
Denk maar aan de fietser die tijdens zijn val geen tijd heeft om pijn te voelen maar volledig gefocust is op de wedstrijd.
Dit stuk is waarschijnlijk gemakkelijker gezegd dan gedaan.
Toch kunnen je gedachten getraind worden.
Meestal verloopt het traject van ons denken automatisch. Het lijkt wel alsof we slapend of geblinddoekt door het leven gaan. We sloffen, stappen of lopen onze dagdagelijkse trajecten. Wanneer we pas geboren zijn, wordt er volop aan het wegennet gewerkt. De hele tijd door worden we aangeleerd bepaalde trajecten af te leggen.
Zo leer je de wegen gebruiken van bijvoorbeeld een taal. Uiteraard neem je die wegen die men je leert te nemen. Ook dat traject verloopt in fasen. Buiten het traject dat men je leert afleggen zijn er uiteraard nog vele wegen mogelijk, maar vermits je ze niet allemaal tegelijk kan nemen, oefen je vooral de aangeleerde, gekende trajecten. Alle andere wegen blijven ongebruikt. Kies je er nadien voor om toch eens een ander traject te volgen, een andere taal te leren, dan zoek je waar die weg ligt en eens je die weg gevonden hebt, leer je hem gebruiken.
We mogen echter niet vergeten dat in oorsprong alle wegen mogelijk zijn en in principe ook mogelijk blijven. Wanneer er een weg al lang verkommerd bijligt, zal dat net iets moeilijker zijn.
Bewust op pad gaan
Wanneer we ons bewust zijn van dit oneindige wegennet en de manier waarop we het gebruiken, dan opent zich een nieuwe wereld. We moeten ontwaken, en beseffen dat we bewust op pad kunnen gaan.
Eens het besef dat we als een slaapwandelaar rondlopen er is, kunnen we er in oefenen om de trajecten nu “wakker” af te leggen. Wanneer we onze ogen openen dienen we eerst eens rond te kijken waar we nu al die tijd naartoe hebben gesloft. Waar bevind ik mij en geniet ik nog steeds van dat uitzicht? Wil ik ergens naartoe? Zijn er trajecten die aan vernieuwing toe zijn? Soms is het heel moeilijk om van een bepaalde weg af te geraken.
Soms is hij zelfs zo uitgesleten en is de gleuf zo diep dat je er volledig in verdwijnt.
Dan heb je misschien wat hulp nodig om er uit te geraken.
Je stormt meestal blind, en als een razende, voortgedreven door je herinneringen, alsof een hevige wind je voortdrijft, over de weg en neemt daarbij wegen die je misschien helemaal niet uitwilt.
Even afstand nemen
Wanneer we nu ons leven eens van op een afstand gaan bekijken. Hoe voel ik mij nu?
In welke situatie bevind ik mij?
Hoe zijn de omstandigheden? Wat maakt mij nu juist boos of blij?
Wat is het juist dat voor pijn zorgt? Dan zullen we dit “gevoel” verstandelijk gaan bekijken. Hiervoor gebruiken we onze linkerhersenhelft en die geeft objectieve informatie.
Deze verstandelijke benadering laat je feilloos zien of je gevoel terecht is of niet.
Vanaf dat ogenblik kan je eraan werken om het gevoel los te koppelen van de omstandigheden of los te maken van de “eerste belangrijke indruk”. Je wist bij wijze van spreke de oude patronen of brengt ze onder in het vak: niet meer nodig.
Zoek balans in je activiteiten
teveel activiteiten plannen kan vermoeiend zijn en stress opleveren maar te weinig activiteiten geven de mogelijkheid om alle aandacht op pijn te richten. Zoek dus naar voldoende afwisseling en leer je aandacht te verleggen; Zo maak je het voor jezelf gemakkelijker om je aandacht onder jouw hoede te houden.
Wanneer er dan toch een drukke dag tussen zit, zorg dan voor voldoende tegengewicht, en neem tijd om te rusten, te herstellen.
Probeer binnen je mogelijkheden toch zoveel mogelijk te bewegen.
Bewegen is essentieel voor een goede gezondheid. Het is dan ook de enige manier om je spieren en gewrichten in goede conditie te houden.
Bewegen houdt je spieren en pezen gezond, stimuleert de doorbloeding en sterkt het zenuwstelsel. Bovendien verbetert het de coördinatie tussen lichaam en geest. Je vergroot je feedbacksysteem.
Let er wel goed op dat je je eigen grenzen respecteert!!!
Werk eraan om negatieve gedachten te vermijden.
Nu denkt u misschien: ‘Zie je wel, zit het toch weer tussen de oren’. Maar het is niet meer van deze tijd om te denken dat lichaam en geest gescheiden zijn. De mens is een eenheid van biologische, psychische en sociale factoren. Dit is niet los van elkaar te zien. Bij stress kunnen er bepaalde stoffen in het lichaam vrijkomen die de overgevoeligheid van het zenuwstelsel versterken. Merk je dat je vaak negatieve gedachten ervaart, bijvoorbeeld omdat u zich zorgen maakt over uw werk of toekomst, dan kan het verstandig zijn daaraan te werken. Een deskundige buitenstaander kan u helpen uw gedachten op een rij zetten. Hierdoor wordt duidelijk waar u vastloopt, en wat realistische en onrealistische gedachten zijn. Dit is soms helaas nog een taboe, maar het is niets om u voor te schamen. Er komt soms zoveel op de mensen af tegenwoordig, dat het erg nuttig kan zijn dat iemand eens een overzicht voor u maakt van uw gedachten.
Ontspannen kan je leren. Yoga of relaxatieoefeningen of een massage helpen hierbij.
Wat is dat juist?
Je stelt je heel realistisch en gedetailleerd een bepaalde beweging voor, zonder dat je echt beweegt.
waarom zou je dat doen?
Bewegingsvoorstellingen kunnen het effectief bewegen verfijnen en gemakkelijker maken. In je brein worden namelijk dezelfde gebieden geactiveerd dan wanneer je effectief beweegt. Je traint dus je brein zonder te beweging maar bereid uitgebreid een beweging voor. Deze methode heeft zich al goed bewezen bij mensen met verlammingen. Ze wordt ook bij topsport gebruikt om bewegingen te optimaliseren. Ze helpen om je lichaam beter te sturen. Bovendien kunnen ze je zelfvertrouwen verbeteren en je motivatie versterken.
Hoe doe je dat?
Je gaat liggen of zitten in een rustige gemakkelijke houding.
Sluit je ogen en breng je ademhaling tot rust.
Stel je nu heel gedetailleerd voor hoe je de beweging uitvoert.
Let daarbij wel op volgende zaken:
de duur van de voorstelling moet even lang zijn dan wanneer je ze echt zou uitvoeren.
Verbeeld je alle details, stap voor stap en ook de omgeving waarin je ze uitvoert.
Stel de de beweging volledig waarheidsgetrouw voor.
Dit vraagt uiteraard voldoenden concentratie
oefen niet te lang. Beter verschillende keren per dag dan één keer aan één stuk door.
Reacties
Een reactie posten